ومن چه عاجزانه افقهای طلایی نگاهت را باهزار

تمنا جستجو می کنم وقصه تنهایی را درآسمان آبی نگاهت

درمیان می گذارم

نسیم اشکی که درنگاهت موج می زد

بارانی ازعشق بود برای باغ رویاهایم

ودلم چه بی قرار برای نگاه عاشقت می تپد

دردل شبهای تاریک وجودم به جستجوی

روشنایی شمع وجودت می گردم

به آفتابگردانی می مانم که هرصبح

به امید آفتاب وجود تو

سراز خواب برمی دارد

وخوب می دانم بی توگلبرگهای نازک وجودم

راباد سرد خزان درهم فرو می ریزد

وجوانه های ناشکفته امیدم

به دورازتو می خشکند اما

بااین اوصاف می دانم قلبم کوچکتر از

آنی است که ظرفیت خوبیهای توراداشته باشد

امادرسکوت پرازفریاد خود می گریم ومی گویم

باهمین قلب کوچک به وسعت تمام خوبیهاوسادگیهایت دوستت دارم...!!